NORTH SEA CONTINENTAL SHELF CASES (

NORTH SEA CONTINENTAL SHELF CASES (SUMMARY)
Name of the Case: The North Sea Continental Shelf Cases (Germany/Denmark; Germany/Netherlands); Year of Decision: 1969; and Court: ICJ.

NB: This post discussed only aspects of the case related to treaty or customary international law.

Overview: The jurisprudence of the North Sea Continental Shelf Cases sets out the dual requirement for forming customary international law – State practice (objective element) and opinio juris (subjective element). It elaborated the criteria necessary to establish State practice – widespread and representative participation. The case highlighted that the State practice of importance were of those States whose interests were affected by the custom. It also identified the fact that uniform and consistent practice was necessary to show opinio juris – a belief that the practice amounts to a legal obligation. The North Sea Continental Self Cases also dispelled the myth that duration of the practice (i.e. the number of years) was an essential factor in forming customary international law.

The case involved the delimitation of the continental shelf areas in the North Sea between Germany and Denmark and Germany and Netherlands beyond the partial boundaries previously agreed upon by these States. The parties requested the ICJ to decide the principles and rules of international law that are applicable to the above delimitation. The parties disagreed on the applicable principles or rules of delimitation – Netherlands and Denmark relied on the principle of equidistance (the method of determining the boundaries in such a way that every point in the boundary is equidistant from the nearest points of the baselines from which the breath of the territorial sea of each State is measured). Germany sought to get a decision in favour of the notion that the delimitation of the relevant continental shelf is governed by the principle that each coastal state is entitled to a just and equitable share (hereinafter called just and equitable principle/method). Contrary to Denmark and Netherlands, Germany argued that the principle of equidistance was neither a mandatory rule in delimitation of the continental shelf nor a rule of customary international law that was not binding on Germany. The court was not asked to delimit – the parties agreed to delimit the continental shelf as between their countries, by agreement, after the determination of the ICJ on the applicable principles.

Facts of the Case:

Netherlands and Denmark had drawn partial boundary lines based on the equidistance principle (A-B and C-D). An agreement on further prolongation of the boundary proved difficult because Denmark and Netherlands wished this prolongation to take place based on the equidistance principle (B-E and D-E) where as Germany was of the view that, together, these two boundaries would produce an inequitable result for her. Germany stated that due to its concave coastline, such a line would result in her loosing out on her share of the continental shelf based on proportionality to the length of its North Sea coastline. The Court had to decide the principles and rules of international law applicable to this delimitation. In doing so, the court had to decide if the principles espoused by the parties were binding on the parties either through treaty law or customary international law.

Questions before the Court (as relevant to this post):

Is Germany under a legal obligation to accept the equidistance-special circumstances principle, contained in Article 6 of the Geneva Convention, either as a customary international law rule or on the basis of the Geneva Convention?

The Court’s Decision:

The use of the equidistance method had not crystallised into customary law and was is not obligatory for the delimitation of the areas in the North Sea related to the present proceedings.

Relevant Findings of the Court:

Nature of the treaty obligation: Is the 1958 Geneva Convention, and in particular Article 6, binding on Germany?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไหล่ทวีปทะเลเหนือราย (สรุป)
ชื่อของกรณี: เหนือทะเลไหล่ทวีปกรณี (เยอรมนี / เดนมาร์กเยอรมนี / เนเธอร์แลนด์); ปีแห่งการตัดสิน: 1969; . และศาล: ศาลโลกหมายเหตุ: บทความนี้กล่าวถึงเฉพาะด้านที่เกี่ยวข้องกับกรณีของสนธิสัญญาหรือจารีตประเพณีระหว่างประเทศกฎหมาย. ข้อมูลทั่วไป: เหนือทะเลไหล่ทวีปกรณีนิติศาสตร์ของความต้องการคู่สำหรับการขึ้นรูปชุดออกกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ - การปฏิบัติของรัฐ (ธาตุวัตถุประสงค์ ) และ Opinio กฎหมาย (นามธรรม) มัน elaborated เกณฑ์ที่จำเป็นในการสร้างทางปฏิบัติของรัฐ - การมีส่วนร่วมอย่างกว้างขวางและตัวแทน กรณีที่ไฮไลต์ที่สำคัญการปฏิบัติของรัฐเป็นของผู้ที่สหรัฐอเมริกาที่มีความสนใจรับผลกระทบจากที่กำหนดเอง นอกจากนี้ยังระบุว่าความจริงที่ว่าเครื่องแบบและการปฏิบัติที่สอดคล้องกันเป็นสิ่งจำเป็นที่จะแสดง Juris Opinio - ความเชื่อว่าจำนวนเงินที่จะปฏิบัติภาระผูกพันตามกฎหมาย กรณีทะเลเหนือคอนติเนนเองยังหายไปในบัดดลตำนานที่ระยะเวลาของการปฏิบัติ (เช่นจำนวนปี) เป็นปัจจัยสำคัญในการสร้างกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศ. กรณีที่เกี่ยวข้องกับการปักปันเขตของคอนติเนนพื้นที่ชั้นในทะเลเหนือระหว่างเดนมาร์กและเยอรมนี และเยอรมนีและเนเธอร์แลนด์เกินขอบเขตบางส่วนก่อนหน้านี้ตกลงกันโดยรัฐเหล่านี้ ฝ่ายที่ร้องขอศาลโลกในการตัดสินใจหลักการและกฎระเบียบของกฎหมายต่างประเทศที่มีผลบังคับใช้กับการปักปันเขตดังกล่าวข้างต้น ฝ่ายที่ไม่เห็นด้วยในหลักการบังคับหรือกฎของการปักปันเขต - เนเธอร์แลนด์และเดนมาร์กอาศัยบนหลักการของ equidistance (วิธีการกำหนดขอบเขตในลักษณะที่จุดในเขตแดนทุกคนมีเท่ากันจากจุดที่ใกล้ที่สุดของเส้นเขตแดนที่จากการที่ ลมหายใจของทะเลอาณาเขตของแต่ละรัฐจะวัด) เยอรมนีพยายามที่จะได้รับการตัดสินใจในความโปรดปรานของความคิดที่ว่าการปักปันเขตของไหล่ทวีปที่เกี่ยวข้องจะเป็นไปตามหลักการที่ว่าแต่ละรัฐชายฝั่งมีสิทธิที่จะเพียงและเท่าเทียมหุ้น (ซึ่งต่อไปนี้เรียกว่าเพียงและเท่าเทียมกันหลักการ / วิธีการ) ตรงกันข้ามกับประเทศเดนมาร์กและเนเธอร์แลนด์เยอรมนีเป็นที่ถกเถียงกันว่าหลักการของ equidistance เป็นค่ากฎบังคับใช้ในการปักปันเขตไหล่ทวีปมิได้กฎของกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศที่ไม่ได้มีผลผูกพันกับเยอรมนี ศาลไม่ได้ขอให้กำหนดเขต - คู่สัญญาทั้งสองฝ่ายตกลงที่จะกำหนดเขตไหล่ทวีประหว่างประเทศของตนตามข้อตกลงหลังจากที่ตัดสินใจของศาลโลกเกี่ยวกับหลักการที่ใช้บังคับ. ข้อเท็จจริงของกรณี: ประเทศเนเธอร์แลนด์และเดนมาร์กได้วาดขึ้นอยู่กับเส้นเขตแดนบางส่วน equidistance หลักการ (AB ​​และ CD) ข้อตกลงเกี่ยวกับการขยายเพิ่มเติมของขอบเขตพิสูจน์ยากเพราะประเทศเดนมาร์กและเนเธอร์แลนด์อยากยืดนี้จะใช้สถานที่อยู่บนพื้นฐานของหลักการ equidistance ( พ.ศ. และ) ขณะที่เยอรมนีเป็นมุมมองที่ร่วมกันทั้งสองเขตแดนจะผลิตผลที่ไม่เป็นธรรมสำหรับ เธอ เยอรมนีระบุว่าเนื่องจากชายฝั่งเว้าของตนเช่นสายจะส่งผลให้สูญเสียของเธอออกมาในหุ้นของเธอไหล่ทวีปขึ้นอยู่กับสัดส่วนกับความยาวของชายฝั่งทะเลนอร์ท ศาลจะต้องตัดสินใจหลักการและกฎระเบียบของกฎหมายต่างประเทศที่ใช้บังคับกับการปักปันเขตนี้ ในการทำเช่นนั้นศาลจะต้องตัดสินใจว่าหลักการทั้งสองฝ่ายได้รับการดำเนินการโดยมีผลผูกพันคู่สัญญาทั้งผ่านกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศหรือกฎหมายสนธิสัญญา. คำถามศาลก่อน (ในฐานะที่เกี่ยวข้องกับการโพสต์นี้): คือเยอรมนีภายใต้ข้อผูกพันทางกฎหมายที่จะยอมรับ สถานการณ์ equidistance พิเศษหลักการที่มีอยู่ในข้อ 6 ของอนุสัญญาเจนีวาไม่ว่าจะเป็นกฎกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศหรือบนพื้นฐานของสนธิสัญญาเจนีวาหรือไม่ศาล 's ตัดสินใจ: การใช้วิธี equidistance ซึ่งยังไม่มีการตกผลึกเป็นกฎหมายจารีตประเพณีและเป็น จะไม่บังคับสำหรับการปักปันเขตพื้นที่ในทะเลเหนือที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินการตามกฎหมายในปัจจุบัน. ศาลของผลการวิจัยที่เกี่ยวข้อง: ธรรมชาติของสนธิสัญญาภาระผูกพัน: เป็นสนธิสัญญาเจนีวาปี 1958 และโดยเฉพาะอย่างยิ่งในข้อที่ 6 มีผลผูกพันกับเยอรมนี